ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(ح 1395 -1310 ق)، حكیم، فیلسوف، فقیه و مدرس. در قزوین به دنیا آمد. مقدمات و سطوح اولیه و متوسط را تا اوایل فرائد در قزوین خواند و پس از آن به تهران آمد و از محضر آیت‏الله آقا سید محمد تنكابنى و آیت‏الله حاج شیخ مسیح طالقانى و آیت‏الله آقا شیخ محمدرضا نورى استفاده نمود. حكمت و كلام را نزد میرزا حسن كرمانشاهى و میرزاهاشم اشكورى و حاج فاضل رازى و میرزا محمود قمى، و فنون ریاضى را از میرزا ابراهیم ریاضى زنجانى و آقا شیخ على رشتى فراگرفت. در 1338 ق به قزوین رفت و پس از یكسال به تهران آمد و به تدریس «شرح لمعه» و «قوانین» و «شرح منظومه» و «اشارات» در مدرسه‏ى عبدالله‏خان پرداخت. در 1340 ق كه آیت‏الله حایرى یزدى به قم رفت، وى نیز به قم مهاجرت كرد و از درس و بحث و فقه و اصول ایشان استفاده نمود و خود به تدریس «كفایه»و «رسائل» و «مكاسب» شیخ انصارى و «اسفار اربعه» و «شرح منظومه»، پرداخت. در 1349 ق به دریافت اجازه نایل شد. سپس به قزوین رفت و به تدریس خارج «كفایه» و «اسفار» و فقه، و نیز اقامه جماعت و تفسیر قرآن پرداخت. در 1380 ق به تهران آمد و در مسجد جامع به تدریس خارج فقه و اصول و خدمات دینى مشغول شد. امام خمینى قسمتى از «اسفار» و «شرح منظومه» را در نزد وى خواندند. وى در تهران درگذشت و جنازه‏اش به قم منتقل و در مسجد بالاسر در جوار قبر آیت‏الله شیخ عبدالكریم حایرى یزدى دفن شد. از آثار وى: تعلیقه بر «شرح منظومه سبزوارى»؛ رساله در «مراتب وجود»؛ رساله در «مبدأ و معاد»؛ رساله در «رجعت به قواعد عقلیه»؛ «شرح دعاء سحر»؛ حاشیه بر «وسیله» آیت‏الله اصفهانى؛ «رساله عملیه».